Dziś wieczorem zginęło dwoje dzieci w Westlock – mówił doktor. – Obwiniają ciebie.

- Nigdy nie byłem w Westlock – zaprotestował -Boone.

- Ale ja byłem – odrzekł Decker. – Upewniłem się, że tutejsi ludzie widzieli zdjęcia; mordercy dzieci – są najgorsi. Lepiej, żebyś zmarł tutaj, niż miał się z nimi spotkać.

- Pan? – spytał Boone. – Pan to zrobił?

- Tak.

- Wszystkich?

- I jeszcze więcej.

- Dlaczego?

Decker zastanawiał się nad tym przez chwilę. (więcej…)

No tags

Ból wyrwał go ze stanu rezygnacji; zaczął się miotać pod Peloquinem. Bestia wypluła kęs z gęby i przymierza­ła się do czegoś lepszego, zionąc wonią krwi w twarz swojej ofiary. Był ku temu powód – następnym razem miała wygryźć serce i płuca z klatki piersiowej Boone’a. Zawołał o pomoc, a pomoc nadeszła. Zanim nastąpił zgubny atak, Jackie chwycił Peloquina i odciągnął go od pożywienia. Boone poczuł, jak stworzenie unosi się, i już prawie w zamroczeniu dostrzegł, jak jego obrońca zmaga się z Peloquinem. Ich wierzgające kończyny splatały się. Nie czekał na zwycięzcę. Przycisnął dłoń do rany i pod­niósł się.

Tu nie było dla niego bezpiecznie; Peloquin z pew­nością nie był tu jedynym mieszkańcem lubiącym ludz­kie mięso. Czuł, jak inni patrzą na niego, gdy wlókł się przez nekropolię i czekają, aż potknie się i upadnie, a oni dobiorą się do niego bezkarnie. Jego organizm, który doznał tak wiele urazów, nie poddał się jednak. (więcej…)

No tags

Peloquin znajdował się pięć, sześć jardów od niego. Ciało wciąż miał ludzkie, nagie i bezbronne, ale głowę miał całkowicie bestii. Szerokie usta i zęby jak ciernie. On też się zatrzymał, być może oczekując, że Boone rzuci broń. Gdy to nie nastąpiło, wyciągnął ramiona w stronę swojej ofiary i Za nim pojawił się Jackie i na pierwszy rzut oka wydał się Boone’owi człowiekiem. A może jego wielokrotnością. Na jego bryłowatej głowie były dwie twarze, obie strasznie wykrzywione; oczy wybałuszone tak, że mogły patrzeć wszędzie, lecz nie przed siebie, usta zrośnięte w pojedynczą szparę, dziurki w nosach po­zbawionych kości. Twarz płodu ludzkiego na pokazach dziwolągów. (więcej…)

No tags

Obudziły go odgłosy wydawane przez jakieś zwie­rzę, którego powarkiwanie wdarło się w jego sny i ściąg­nęło go na ziemię. Otworzył oczy i usiadł. Nie widział psa, ale wciąż go słyszał. Może był za nim; groby odbijały echo na wszystkie strony. Bardzo wolno odwrócił się i spojrzał przez ramię. Panowała głęboka ciemność, ale nie całkiem skrywała wielką bestię, z gatunku trudnego do zidentyfikowania. Nie można się było jednak pomylić – z jej gardła płynęła groźba. Sądząc z tonu powarkiwania, nie podobały jej się jego odwiedziny.

- Hej, chłopcze – powiedział cicho. – Wszystko dobrze. (więcej…)

No tags