Dziś wieczorem zginęło dwoje dzieci w Westlock – mówił doktor. – Obwiniają ciebie.

- Nigdy nie byłem w Westlock – zaprotestował -Boone.

- Ale ja byłem – odrzekł Decker. – Upewniłem się, że tutejsi ludzie widzieli zdjęcia; mordercy dzieci – są najgorsi. Lepiej, żebyś zmarł tutaj, niż miał się z nimi spotkać.

- Pan? – spytał Boone. – Pan to zrobił?

- Tak.

- Wszystkich?

- I jeszcze więcej.

- Dlaczego?

Decker zastanawiał się nad tym przez chwilę. (więcej…)

No tags

Zaangażowa­nie Deckera w zrozumienie potwornych wydarzeń nie ulegało wątpliwości. Z kimże innym mógłby się podzielić swoimi rewelacjami? A jednak zawahał się.

- Powiedz – znów odezwał się Decker – jak doszło do zranienia?

- Potem – odparł Boone.

- Nie będzie żadnego potem. Sądzę, że o tym wiesz.

- Przeżyję – stwierdził Boone. – Nie jest tak źle, jak wygląda. A przynajmniej nie czuję się najgorzej.

- Nie mówię o ranie. Mam na myśli policję. Czeka­ją na ciebie. (więcej…)

No tags

Mój przyjaciel zadał ci pytanie – powiedział głos przy jego uchu. – Odpowiedz mu!

Boone, zdezorientowany tym atakiem, utkwił spoj­rzenie znów w tym czymś, co ukrywało się w cieniu i nie wierzył własnym oczom. Głowa rozmówcy nie była ciałem stałym; wydawała się niemal pochłaniać swoje zbędne kontury, a materia głowy ciemniała i przepływa­ła przez oczodoły i nozdrza oraz usta z powrotem w głąb siebie.

Zniknęły myśli o niebezpieczeństwie; teraz ogar­nęło go uniesienie. Narcyz nie kłamał. Oto transformacja tej prawdy.

- Przyszedłem do was – powiedział, odpowiada­jąc na pytanie cudactwa. – Przyszedłem, bo należę do was.

- Jak on wygląda, Peloquin? (więcej…)

No tags