Zaangażowa­nie Deckera w zrozumienie potwornych wydarzeń nie ulegało wątpliwości. Z kimże innym mógłby się podzielić swoimi rewelacjami? A jednak zawahał się.

- Powiedz – znów odezwał się Decker – jak doszło do zranienia?

- Potem – odparł Boone.

- Nie będzie żadnego potem. Sądzę, że o tym wiesz.

- Przeżyję – stwierdził Boone. – Nie jest tak źle, jak wygląda. A przynajmniej nie czuję się najgorzej.

- Nie mówię o ranie. Mam na myśli policję. Czeka­ją na ciebie.

- Wiem.

- I nie zamierzasz wyjść po dobroci, prawda?

Boone nie miał pewności. Głos Deckera przypomi­nał mu bezpieczeństwo, jakie zapewniał mu lekarz i prawie uwierzył, że jeśli doktor tylko tego zapragnie, to na powrót je odnajdzie.

Teraz jednak ze strony Deckera nie było mowy o bezpieczeństwie. Tylko o śmierci.

- Jesteś wielokrotnym mordercą, Boone. Despe­ratem. Niebezpiecznym. Uparcie prosiłem ich o to, by pozwolili mi do ciebie podejść.

- Cieszę się, że pan to zrobił.

- Też się cieszę – odrzekł Decker. – Chciałem mieć szansę pożegnania się z tobą.

- A dlaczego w ten sposób?

- Wiesz, dlaczego.

Nie wiedział, naprawdę. Wiedział tylko, z coraz więk­szą pewnością, że Peloquin mówił prawdę. Powiedział:

- Nie należysz do Nocnego Plemienia. I nie należał; był niewinny.

- Nikogo nie zabiłem – powiedział półgłosem.

- Wiem o tym – odparł Decker.

- Dlatego nie pamiętałem żadnego z tych poko­jów. Nigdy tam nie byłem.

- Ale teraz już pamiętasz – stwierdził Decker.

- Tylko dlatego – Boone przerwał i gapił się na połyskliwie czarny garnitur doktora – że pan mi poka­zał.

- Nauczyłem cię – poprawił go Decker.

Boone gapił się dalej, czekając na wyjaśnienie, którego nie znał zawczasu. To nie mógł być Decker. Decker był Rozumem, Decker był Spokojem.

No tags