- Nigdy nie byłem w Westlock – zaprotestował -Boone.

- Ale ja byłem – odrzekł Decker. – Upewniłem się, że tutejsi ludzie widzieli zdjęcia; mordercy dzieci – są najgorsi. Lepiej, żebyś zmarł tutaj, niż miał się z nimi spotkać.

- Pan? – spytał Boone. – Pan to zrobił?

- Tak.

- Wszystkich?

- I jeszcze więcej.

- Dlaczego?

Decker zastanawiał się nad tym przez chwilę.

- Bo to lubię – odpowiedział obojętnym to­nem.

Dalej wyglądał tak zrównoważony w swoim dobrze skrojonym garniturze. Nawet twarz, którą Boone widział teraz wyraźnie, nie zdradzała żadnego tropu wiodącego do ukrytego szaleństwa. Któż by wątpił, widząc za­krwawionego i czystego mężczyznę, który z nich jest obłąkany, a który jest jego uzdrowicielem? Ale wygląd zewnętrzny myli. To doktor był potworem, dzieckiem Midian, który właśnie zmienił ciało, by ukryć prawdziwe „ja”. Reszta przyczaiła się pod maską spokoju i planowa­ła zabójstwa dzieci.

Decker wyciągnął rewolwer z wewnętrznej kiesze­ni marynarki.

- Uzbroili mnie – powiedział. – Na wypadek, gdybyś stracił kontrolę nad sobą.

Ręka mu drżała, ale z takiej odległości trudno było chybić. Za chwilę wszystko się skończy. Przyleci kula, a on umrze i tyle tajemnic pozostanie nie wyjaśnionych. Rana, Midian, Decker, tak wiele pytań, na które nigdy nie odpowie.

- Powiedz – znów odezwał się Decker – jak doszło do zranienia?

- Potem – odparł Boone.

- Nie będzie żadnego potem. Sądzę, że o tym wiesz.

- Przeżyję – stwierdził Boone. – Nie jest tak źle, jak wygląda. A przynajmniej nie czuję się najgorzej.

- Nie mówię o ranie. Mam na myśli policję. Czeka­ją na ciebie.

- Wiem.

- I nie zamierzasz wyjść po dobroci, prawda?

Boone nie miał pewności. Głos Deckera przypomi­nał mu bezpieczeństwo, jakie zapewniał mu lekarz i prawie uwierzył, że jeśli doktor tylko tego zapragnie, to na powrót je odnajdzie.

Teraz jednak ze strony Deckera nie było mowy o bezpieczeństwie. Tylko o śmierci.

- Jesteś wielokrotnym mordercą, Boone. Despe­ratem. Niebezpiecznym. Uparcie prosiłem ich o to, by pozwolili mi do ciebie podejść.

- Cieszę się, że pan to zrobił.

- Też się cieszę – odrzekł Decker. – Chciałem mieć szansę pożegnania się z tobą.

- A dlaczego w ten sposób?

- Wiesz, dlaczego.

Nie wiedział, naprawdę. Wiedział tylko, z coraz więk­szą pewnością, że Peloquin mówił prawdę. Powiedział:

- Nie należysz do Nocnego Plemienia. I nie należał; był niewinny.

- Nikogo nie zabiłem – powiedział półgłosem.

- Wiem o tym – odparł Decker.

- Dlatego nie pamiętałem żadnego z tych poko­jów. Nigdy tam nie byłem.

- Ale teraz już pamiętasz – stwierdził Decker.

- Tylko dlatego – Boone przerwał i gapił się na połyskliwie czarny garnitur doktora – że pan mi poka­zał.

- Nauczyłem cię – poprawił go Decker.

Boone gapił się dalej, czekając na wyjaśnienie, którego nie znał zawczasu. To nie mógł być Decker. Decker był Rozumem, Decker był Spokojem.

Nie zdawał sobie sprawy, dopóki nie znalazł się w środku, w jakże dziwny sposób jego zmysły uległy wyostrzeniu. Oczy z łatwością przenikały ciemność, odkrywając żałosne rumowisko, które kiedyś zostawili po sobie lokatorzy, wszystko pokryte kurzem naniesio­nym z prerii przez wybite okno i wypaczone drzwi. Znalazł jakiś obrus; pas wilgotnego, poplamionego płót­na, który-podarł na węższe paski, trzymając zębami i prawą ręką, podczas gdy lewa zakrywała ranę.

Kiedy to robił, usłyszał skrzypienie desek na we­randzie. Na progu ujrzał sylwetkę mężczyzny, którego nazwisko Boone znał, chociaż twarz skrywała ciemność. Wyczuł zapach wody kolońskiej używanej przez Deckera; słyszał bicie serca Deckera; w powietrzu poznał woń potu Deckera.

- Więc to tak – odezwał się doktor. – Tu jesteś.

Na oświetlonej gwiazdami ulicy gromadzili się poli­cjanci. Nadnaturalnie wyostrzonym słuchem Boone wyła­pywał odgłosy nerwowych szeptów, powietrza wciąganego do płuc i szczęk odbezpieczanych pistoletów, gotowych ściąć szaleńca z nóg, gdyby tylko próbował się wyśliznąć.

- Jak mnie znaleźliście? – spytał.

- Narcyz, tak się nazywał? – powiedział Dec­ker. – Twój przyjaciel ze szpitala?

- Czy on nie żyje?

- Niestety, nie. Umarł w walce.

Decker posunął się o krok w stronę domu.

- Jesteś ranny – zauważył. – Co sobie zrobiłeś?

Coś powstrzymywało Boone’a od odpowiedzi. Czy tajemnica Midian nie była na tyle dziwaczna, aby tamten w nią uwierzył? A może nie warto było zwierzać się Deckerowi? Z pewnością nie o to chodziło.

Tu nie było dla niego bezpiecznie; Peloquin z pew­nością nie był tu jedynym mieszkańcem lubiącym ludz­kie mięso. Czuł, jak inni patrzą na niego, gdy wlókł się przez nekropolię i czekają, aż potknie się i upadnie, a oni dobiorą się do niego bezkarnie. Jego organizm, który doznał tak wiele urazów, nie poddał się jednak. Czuł moc swoich mięśni, jak jeszcze nigdy od czasu, gdy zdecydo­wał skończyć ze sobą, a myśl ta była teraz dla niego zupełnie obca. Nawet rana pulsująca pod dłonią, żyła swoim życiem i manifestowała to. Ból minął, a zastąpiło go nie odrętwienie, lecz wrażliwość, niemal erotyczna, każąca Boone’owi sięgnąć do piersi i głaskać swoje serce. Ubawiony takimi nonsensami pozwolił, by instynkt go poprowadził, a on powiódł go do wielkich, podwójnych wrót. Klamka stawiała opór śliskim od krwi rękom, więc wspiął się, pokonując wrota z łatwością, która wywołała jego uśmiech. Potem ruszył do Midian, biegnąc nie ze strachu przed pogonią, lecz z przyjemności tkwiącej w szybkości jego nóg i doznań swych zmysłów.

Jackie próbował zawołać jeszcze raz, ale wyciąg­nięte ramiona Peloquina już zmieniały się od koniusz­ków palców do łokci, delikatność ustępowała miejsca nadzwyczajnej sile.

Zanim skończył przemianę mięśni, podszedł do Boone’a i skoczył, by powalić swoją ofiarę. Boone upadł pod jego ciężarem. Za późno, by żałować, że nie zdobył się na ucieczkę. Poczuł, jak pazury rozrywają mu kurtkę, by obnażyć smakowite mięso klatki piersiowej. Peloquin podniósł głowę i wyszczerzył zęby. Jego usta nie do takiego wyrazu były stworzone. Potem ugryzł. Zęby nie były długie, za to liczne. Nie bolało tak, jak tego oczeki­wał Boone, Peloquin odsunął się, wyrywając zębami kawał mięśni, razem ze skórą i brodawką.