To nie od nas zależy – wtrącił się Jackie. – Nie możesz go osądzać.

- Mam chyba oczy, no nie? – odparł Peloquin. – Poznaję człowieka, kiedy go widzę. Pokiwał palcem na Boone’a.

- Nie jesteś z Nocnego Plemienia – stwierdził. – Jesteś mięsem. I tyle. Mięsem dla bestii.

Gdy mówił to, z jego twarzy zniknęło rozbawienie, a pojawił się głód.

- Nie możemy tego zrobić – zaprotestował drugi stwór.

- Kto wie? – spytał Peloquin. – Kto się o tym dowie? (więcej…)

No tags

Mój przyjaciel zadał ci pytanie – powiedział głos przy jego uchu. – Odpowiedz mu!

Boone, zdezorientowany tym atakiem, utkwił spoj­rzenie znów w tym czymś, co ukrywało się w cieniu i nie wierzył własnym oczom. Głowa rozmówcy nie była ciałem stałym; wydawała się niemal pochłaniać swoje zbędne kontury, a materia głowy ciemniała i przepływa­ła przez oczodoły i nozdrza oraz usta z powrotem w głąb siebie.

Zniknęły myśli o niebezpieczeństwie; teraz ogar­nęło go uniesienie. Narcyz nie kłamał. Oto transformacja tej prawdy.

- Przyszedłem do was – powiedział, odpowiada­jąc na pytanie cudactwa. – Przyszedłem, bo należę do was.

- Jak on wygląda, Peloquin? (więcej…)

No tags

Obudziły go odgłosy wydawane przez jakieś zwie­rzę, którego powarkiwanie wdarło się w jego sny i ściąg­nęło go na ziemię. Otworzył oczy i usiadł. Nie widział psa, ale wciąż go słyszał. Może był za nim; groby odbijały echo na wszystkie strony. Bardzo wolno odwrócił się i spojrzał przez ramię. Panowała głęboka ciemność, ale nie całkiem skrywała wielką bestię, z gatunku trudnego do zidentyfikowania. Nie można się było jednak pomylić – z jej gardła płynęła groźba. Sądząc z tonu powarkiwania, nie podobały jej się jego odwiedziny.

- Hej, chłopcze – powiedział cicho. – Wszystko dobrze. (więcej…)

No tags